تاربام، گذرگاه سکون به قلم مریم دولتیاری
پارت صد و دوازده :
نگاهی به ساعت انداختم. تا شام خیلی مانده بود. به چه بهانهای میتوانستم باز او را صدا بزنم؟
به سمت تخت رفتم و روی آن نشستم.
بهتر بود کمی صبر کنم. حداقل چند ساعت؛ بالاخره دوباره میآمد. با او رو به رو میشدم.
روی تخت دراز کشیدم و به سقف خیره شدم.
مسکنها اثر کرده بودند؛ دردهایم کمتر و چشمانم سنگین شده بودند. تا جایی که نفهمیدم چطور میان افکار پیچیده و فراوانی که در ذهنم

لطفا صبر کنید...

ملیکا
0هنوز خوشم از نازنین نمیاد ولی امیدوارم فرجی بشه کمک کنه به دانیار🫠😂